شهادت امام صادق (ع)
لب نگار که باشد رطب حرام بود
دِین بزرگی داره به گردن کل نوکرا
خدا کند که حبیب خدا زمین نخورد
آه از غریبی
مردی غروب کرد وقتی افق شکست
یه آه سرد زدن
خورشید پشت ابر پنهون بود
یه آه سرد زدن
از دلم یه کبوتر تا مزار تو پر زد
برای غربتش بخون ای روضه خون
آتیش بین خونه می کشه زبونه